اسیر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ سْ یَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از سیر. رونده تر.
- امثال: اسیر من الامثال و اسری من الخیال. (عقدالفرید ج 1 ص 121 ح).
اسیر من الخضر.
اسیر من شعر.