«لغت نامه دهخدا»
[هُ لَ] (ع اِمص) خوش منشی. (منتهی الارب). فکاهه: وقعتْ بینهما هزاله؛ ای فکاهه. (اقرب الموارد). || زیرکی. (منتهی الارب).
