هساهس

«لغت نامه دهخدا»

[هَ هِ] (ع اِ) جِ هسهسه. (منتهی الارب). || راه پیمایی در شب. (از ناظم الاطباء). || آواز سپل شتر. (از اقرب الموارد).
- هساهس الناس؛ کلام خفی که فهمیده نشود. (از اقرب الموارد) (آنندراج).
- هساهس الجن؛ عزیف جن. صوت جن. (از اقرب الموارد). آواز خفی جن که به شب در بیابان شنیده می شود. (آنندراج).