هستی بخش

«لغت نامه دهخدا»

[هَ بَ] (نف مرکب)زندگی بخش. آنکه به دیگری آثار هستی دهد :
ذات نایافته از هستی، بخش
کی تواند که شود هستی بخش؟جامی.