«لغت نامه دهخدا»
[هَشْ شا شَ] (ع ص) قربه هشاشه؛ مشکی که از وی آب چکد به سبب تنکی پوست. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و السید عاصم آن را به تخفیف ضبط کرده است. (اقرب الموارد).