هشت در

«لغت نامه دهخدا»

[هَ دَ] (ص مرکب) هر جایی یا بنایی که دارای هشت در باشد :
وآن هشت تا بربط نگر جان را بهشت هشت در
هر تار او طوبی شمر صد میوه هر تا ریخته.
خاقانی.