اسیل

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع ص) نرم و هموار و برابر. (منتهی الارب) || رخسارهء دراز و کشیده. (منتهی الارب) نرم و کشیده (چهره). (اقرب الموارد) :
غزل ز بهر غزالی غزاله رخ گویم
که کرد خسته دلم را اسیر خدّ اسیل.
امیرمعزی( دیوان ص 452).