هفت آسمان

«لغت نامه دهخدا»

[هَسْ / سِ] (اِ مرکب)عبارت از فلک های قمر، عطارد، زهره، شمس، مریخ، مشتری و زحل است. (یادداشت مؤلف) :
جهان فیلسوف جهان داندم
رصدبند هفت آسمان داندم.نظامی.
به پرگار هفت آسمان بلند
به فهرست هفت اختر ارجمند.نظامی.
از پی لعلی که برآرد ز کان
رخنه کند بیضهء هفت آسمان.نظامی.
سایران در آستانهای دگر
غیر این هفت آسمان مشتهر.مولوی.
گر ز هفت آسمان گزند آید
همه بر عضو دردمند آید.سعدی.
شبی چنین درِ هفت آسمان به رحمت باز
ز خویشتن نفسی ای پسر به حق پرداز.
سعدی.
- در هفت آسمان یک ستاره نداشتن؛ کنایت از تهی دست بودن و بیچارگی است. (از یادداشتهای مؤلف).