هفت تابنده

«لغت نامه دهخدا»

[هَ بَ دَ / دِ] (اِ مرکب)سیارات سبع. هفت کوکب :
اخترانند آسمانْشان جایگاه
هفت تابنده دوان در دود و آه.رودکی.