اشاء

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) خرمابنان ریزه. اشاءه، یکی. (منتهی الارب)(1).
(1) - ابن القطاع گفته که همزهء آن نزد سیبویه اصلی است و اینجاست که بزعم صاحب قاموس مهموزلام است و محل ذکرش همین [ جاست ] نه معتل لام، چنانکه جوهری آورده. (منتهی الارب).