هفت نقطه

«لغت نامه دهخدا»

[هَ نُ طَ / طِ] (اِ مرکب) هفت کوکب است که سبعهء سیاره باشد. (برهان) :
همواره بر آن خطّ هفت نقطه
گردان و پس یکدگر دوان است.
ناصرخسرو.
|| زیور و آرایش را نیز گویند. (برهان).