هفت هشت

«لغت نامه دهخدا»

[هَ هَ] (اِ مرکب) کنایه از گفتار خصومت آمیز. (غیاث). رجوع به هفت وهشت شود. || (عدد مرکب، ص مرکب، اِ مرکب) عدد تقریبی است :
گفتم ز هفت دایره این هفت هشت میل
گفتا ز هفت سایره این هفت هشت اثر؟
ناصرخسرو.