«لغت نامه دهخدا»
[هَفْ وَ] (ع اِ) لغزش. (منتهی الارب). السقطه و الزله. ج، هفوات. گویند: الانسان کثیرالهفوات. (اقرب الموارد). || (مص) شتافتن. || شکوخیدن. || بال زدن مرغ و پریدن و جنبیدن وی. || گرسنه شدن. (منتهی الارب).