هکک

«لغت نامه دهخدا»

[هُ کَ] (اِ) به معنی هکچه که جستن گلو باشد، و به عربی فواق خوانند. (برهان) :
زآب سنان به سینهء دشمن فرونشان
چون زامتلای خون دل او را هکک بود.
امیرخسرو.