هلاب

«لغت نامه دهخدا»

[هَلْ لا] (ع ص، اِ) باد سرد باباران. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || چند روز است نهایت سرد در کانون دوم. (منتهی الارب). و گویند آن در هلبه الشتاء است. (از اقرب الموارد). || یوم هلاب؛ روز بادوباران ناک. (آنندراج). روزی که باد و باران دارد. || سال پرباران. (از اقرب الموارد).