«لغت نامه دهخدا»
[هَ لَ] (ع اِ) جِ هله. || ترس. (منتهی الارب). || باران نخست. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || آواز بارش باران. (منتهی الارب). || مغز پیل، و آن زهر است که در یک ساعت کشد. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || تنیدهء تننده. (منتهی الارب). تنیدهء عنکبوت. (از اقرب الموارد). || (مص) تنیدن عنکبوت خانه را. (منتهی الارب). رجوع به هله شود.