اشام

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِ) خوراک بقدر حاجت باشد که به عربی قوت لایموت گویند. (برهان) (هفت قلزم). آشام :
پناه سوی قناعت همی برم زین قوم
که اهل خانهء خود را اشام می ندهند.
کمال اسماعیل.
|| آش تنک لطیف. (مؤید الفضلاء).