هم خوانی

«لغت نامه دهخدا»

[هَ خوا / خا] (حامص مرکب) هم سفره شدن. هم کاسگی. هم نشینی :
کرد با او به خورد هم خوانی
کاین چنین است شرط مهمانی.نظامی.
به هم خوانی خود کنی سر بلند
که خوان گردد از نازکان ارجمند.نظامی.