هم سنگی

«لغت نامه دهخدا»

[هَ سَ] (حامص مرکب) توازن. تعادل. هم وزن بودن :
کفی خاک با او چو کردند یار
به هم سنگیش راست آمد عیار.نظامی.
به هم سنگی خود مرا برمسنج
که از اژدها بهمن آمد به رنج.نظامی.
|| هم ارزش و همدرجه بودن. برابری :
به هم سنگی خویش در روم و شام
نیامد کسش در ترازو تمام.نظامی.