هم صفیر

«لغت نامه دهخدا»

[هَ صَ] (ص مرکب) هم صدا. دو مرغ که با هم آواز خوانند :
یاد ایامی که با هم آشنا بودیم ما
هم خیال و هم صفیر و هم نوا بودیم ما.
صائب.