هم وطا

«لغت نامه دهخدا»

[هَ وِ] (ص مرکب) دو تن که در یک جا و بر یک فرش نشینند. همنشین :
رخت از این گنبد برون بر گر حیاتی بایدت
زآنکه تا در گنبدی با مردگانی هم وطا.
خاقانی.