«لغت نامه دهخدا»
[هَ] (ع اِ) جای هلاک. || دوزخ. || زمین بلند. (منتهی الارب). ریگزار بلند، واحد آن هنبوره است و خود مقلوب نهابیر است. (اقرب الموارد).