اشپشه

«لغت نامه دهخدا»

[اِ پِ شَ / شِ] (اِ) اشپش. رجوع به اشپش شود :
آنکه در انبار(1) ماند و صرفه کرد
اشپشه و موش حوادث پاک خورد.مولوی.
(1) - ن ل: انبان.