هو

«لغت نامه دهخدا»

[هَ / هُو] (اِ) خبر بی اصل. خبر دروغ. سروصدا دربارهء چیزی که حقیقت ندارد. چُو.
- هو انداختن؛ خبری بی اساس را در میان مردم شایع کردن.
- هوچی؛ کسی که خبرهای بی اساس را برای منافع خود شایع کند.
- هو کردن؛ دربارهء کسی خبر بی اساس و زیان آور انتشار دادن و او را در نظر مردم پست کردن.
- یک هو؛ غفلهً. بی خبر. ناگاه.