«لغت نامه دهخدا»
[هَ خوَ / خُ] (حامص مرکب)تنفس هوا. استنشاق هوای پاک. - هواخوری رفتن؛ در تداول یعنی رفتن به جای خوش آب و هوا برای آسایش.