هیبه

«لغت نامه دهخدا»

[هَ بَ] (ع مص) ترسیدن. (تاج المصادر بیهقی) (اقرب الموارد) (آنندراج). هیبت. || شکوه داشتن. (المصادر زوزنی). || توقیر و تعظیم کردن. (اقرب الموارد). || (اِ) ترس و بیم. (آنندراج) (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
-امثال: الهیبه خیبه؛ ترس مایهء نومیدی است.
|| پرهیز. (آنندراج) (منتهی الارب). تقیه. (اقرب الموارد). || بزرگی. (آنندراج) (منتهی الارب). || (اصطلاح صوفیه) اثر مشاهدهء جلال خداوند است در قلب و گاه از اثر جمال است که جمال جلال بوده باشد. (تعریفات سید جرجانی). و رجوع به هیبت شود.