هیر

«لغت نامه دهخدا»

[هَیْ یِ] (ع اِ) ایر. هیر. (منتهی الارب). || باد شمال. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || (ص) آنکه بی باکانه در هر چیزی درآید. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).