«لغت نامه دهخدا»
[هَ رَ عَ] (ع ص، اِ) نای شبان. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). || غبار معرکه. (منتهی الارب) (آنندراج). ریح هیرعه؛ بادی که با خود گرد و غبار آرد. (از اقرب الموارد). || آواز شوریدهء کارزار. || دیو بیابانی. || زن نیک آزمند جماع. (منتهی الارب) (آنندراج).