اشترشکن

«لغت نامه دهخدا»

[اُ تُ شِ کَ] (نف مرکب)کُشندهء شتر. درهم شکنندهء شتر :
اشتر نادان بنادانی فروخسبد براه
بی خبر باشد از آن شیری که هست اشترشکن.
منوچهری.