اشتود

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تَ وَ] (اِ) نام روز دوم است از خمسهء مسترقهء قدیم.(1) و بجای فوقانی، نون هم آمده است [ یعنی اشنود ]. (برهان). و رجوع به اشنود شود. || بودن آفتاب در برج عقرب و درین روز مغان یعنی آتش پرستان جشن کنند. (برهان).
(1) - در اوستا ushtavait. اوشتا بمعنی سلامت و عافیت و آرزو و مطلوب است و کلمهء مرکب بمعنی به آرزو رسیده، دارای آنچه که خواستار است. نام گات دوم از پنج بخش گاتها، چه آن با کلمهء ushtaآغاز شود و زرتشتیان آنرا «اشتود» گویند و آن از یسنای 43 شروع و با یسنای 46 ختم میشود. ایرانیان در آخر هر سال پنج روز می افزودند تا سال شمسی دارای 365 روز باشد و این روزهای اضافی را در عربی خمسهء مسترقه و در فارسی پنجهء دزدیده و بهیزک، در پهلوی وهیژک «وهیجک» و پنجه و پنج وه و گاه و اندرگاه و روزهای گاتها نامیده اند به اسم پنج فصل گاتها. بهمین ملاحظه روز دوم خمسهء مسترقه را نیز اشتود گویند. (حاشیهء برهان چ معین).