اشرار

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع ص، اِ) جِ شَریر. (دهار) (آنندراج). بدان :
پس ره راستان و نیکان رو
که جهان پر خسان و اشرار است.
ناصرخسرو.
تو ملتفت مشو به عدو زآنکه خود فلک
تدبیر دفع فتنهء اشرار میکند.
سلمان ساوجی.