اشعر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ عَ] (اِخ) لقب نبت(1)بن اُدَدبن زیدبن یشجب بن عریب بن زیدبن کهلان بن سبا بود که وقت زادن موی بر تن داشت و گروه اشعریون به وی منسوبند. (از تاج العروس) (از انساب سمعانی). و رجوع به اشعریون شود.
(1) - در ریحانه الادب و برخی کتب دیگر نیت است.