اشقاره

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رَ] (معرب، اِ) (معرب از اسپانیولی) محلی از تفنگ باروتی که در آن باروت یا فتیله قرار میدهند. (از دزی ج 1 ص 25). ج، اشاقِر.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر