اشک

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِخ) بیست وچهارم یا خسرو. هنگامی بر تخت سلطنت نشست که از مواقع دشوار تاریخ اشکانیان بود. و سلطنت او را تقریباً از 108 یا 110 تا 128 یا 130 م. میدانند. آخرین سکهء او از سنهء 128 م. میباشد (این سکه در موزهء بریتانی است). آنچه دربارهء این پادشاه بطور خلاصه میتوان نوشت، این است که یکی از شاهان خوب ایران در دورهء اشکانی بشمار میرفت و بصفات خرد و متانت و عزم و دوراندیشی آراسته بود و در آن شرایط به استحقاق بر تخت نشست و توانست کشورش را بی کم و کاست به جانشین خود تحویل دهد. (از ایران باستان ج3 صص 2469 - 2489). و رجوع به صفحات مزبور و خسرو شود.