اشناختن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تَ] (مص) شناختن. اشناسیدن :
گفتم او را درست که اشناسد؟
گفت اشناسدش طعان و ضراب.عنصری.
و رجوع به شناختن و اشناسیدن شود.