اشهب بجلی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ هَ بِ بَ جَ] (اِخ)اشهب بن بشر بجلی. (متوفای 38 ه . ق. / 658 م.) یکی از رئیسان قبایل در صدر اسلام بود و به دلاوری شهرت داشت. وی پس از واقعهء نهروان با 180 تن بمخالفت با علی بن ابیطالب (ع) برخاست و اصحاب علی (ع) در جرجرایا (بین واسط و بغداد) با او پیکار کردند و اشهب و همراهانش کشته شدند. نسبت او به بجیله از تیره های یمن قبیلهء معد است. (از اعلام زرکلی ج 1 ص120).