اشیاف مامیثا

«لغت نامه دهخدا»

[اَشْ فِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) یعنی عصارهء مامیثا، و مامیثا بلغت سریانی نام رستنیی باشد که آنرا در قابضات بکار برند و آنرا رهبانانی که در نواحی موصل می باشند سازند، درد چشم را نافع است. (برهان) (هفت قلزم) (آنندراج). عصارهء مامیشا(1) است و گفته شود خشخاش مشوک. (اختیارات بدیعی). و رجوع به مامیثا و خشخاش مشوّک و الفاظ الادویه و تحفهء حکیم مؤمن شود.
(1) - در برخی از متون مامیشا است. رجوع به غیاث ذیل مامیثا شود.