«لغت نامه دهخدا»
[اَ بِ حَ زَ تِ نِ اَ رَ] (اِخ) پیروان حمزه بن ادرک شامی خارجی بودند که در سیستان و خراسان و مکران و قهستان و کرمان بسر میبرد، و سپاهیان بسیاری را درهم شکست. وی و اصحابش در مسئلهء قدر و دیگر بدعتها با میمونیه موافق بودند. حمزه همچنین بودن دو امام را در یک عصر تجویز کرد بشرط آنکه وحدت کلمه زیان نبیند یا سبب قهر دشمنان نگردد. رجوع به حمزیه و ملل و نحل شهرستانی چ مطبعهء حجازی قاهره ج 1 ص203 و مقریزی ج 4 ص179 و الفرق بین الفرق ص76 شود.