«لغت نامه دهخدا»
[اِ] (ع مص) اصخار مکان؛ فزون شدن سنگ در آن. (از اقرب الموارد) (قطر المحیط). و مکان را مُصْخِر گویند. (از اقرب الموارد). || در جای سنگناک درآمدن. (منتهی الارب).