«لغت نامه دهخدا»
[اَ صِرْ را] (ع اِمص) نیک عزیمت بر کاری و جِدّ و ثبات و دوام بر آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). صِرّی. رجوع به صِرّی شود. یقال: انها منی صری؛ ای عزیمه و جد، و در آن لغات است: اَصِرّی و صِرّی و اَصِرّی و... و هی مشتقه من الاصرار ای الاقامه و الدوام علی الشی ء. (از منتهی الارب). و گاه گویند: کانت هذه الفعله منی اَصِرّی، یعنی عزیمت. و اما صِرّی و اَصِرّی، یای آنها به الف نقل شده است بنیت بیرون بردن آنها از فعل به اسم و اصل صری، اصری بود الف آن حذف شد و آن لغتی در صررت نیست. (از اقرب الموارد).