«لغت نامه دهخدا»
[اَ فَ رِ تَ لَ / لِ] (اِخ)منتفقی. نام مرد دلاوریست که بروزگار خاندان بویه بسال 378 ه . ق. در نتیجهء دعوت خلفای عباسی در بحرین با قرامطه به نبرد و ستیز برخاست و پس از سرکوبی آنان به جزیره و دیاربکر نیز تاختن آورد و آن نواحی را هم تسخیر کرد و به ممالک روم نیز هجوم برد و بر آن استیلا یافت. پس از وی نسل او بلقب بنی اصفر شهرت یافتند و دیرزمانی بر بحرین فرمانروایی داشتند. ابن اثیر اصفر تغلبی را بجز اصفر منتفقی میداند و آنان را دو شخصیت می شمرد لیکن ظاهراً این دو نام یک تن بوده اند. (از قاموس الاعلام ترکی). و رجوع به بنی اصفر شود.