اصفهبدی

«لغت نامه دهخدا»

[اِ فَ بَ / بُ] (ص نسبی)منسوب به اصفهبد. || (حامص مرکب) درجه و مقامی که ویژهء اصفهبد یا اسپهبد و سپهبد بود. رجوع به اصفهبد و اسپهبد شود :اصفهبدی ناحیت شهریار بر خال خویش تقریر کرد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص229). و رجوع به اسپهبدی شود.