«لغت نامه دهخدا»
[اَ لُلْ لو] (ع اِ مرکب) بیخ پیلگوش، طبیعت آن گرم در درجهء سوم. (از الفاظ الادویه). دیودماقونیطس خوانند و آن بیخ فیلجوش است و بیونانی دراقطون گویند و طبیعت آن گرم و خشکست در درجهء سیم، اخلاط غلیظ لزج دفع کند و سُدّه بگشاید، درمان جگر و سپرز و گرده و جهت ریشهای بد نافع بود و اگر با سرکهء کهن بر بهق طلا کنند مفید بود.