اصلف

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لَ] (ع ص) زمین سخت. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء). مکان اصلف؛ درشت و خشن. (ناظم الاطباء). مؤنث: صَلْفاء. ج، اصالف. (منتهی الارب).
- امثال: اصلف من جوزتین فی غراره.
اصلف من ملح فی ماء.