«لغت نامه دهخدا»
[اَصْ وِ نَ] (ع اِ) جِ صَوان و صِوان و صُوان. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (دهار) (ناظم الاطباء). رجوع به صوان شود.
