اضحاء

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع مص) داخل ظهر شدن. (از اقرب الموارد). در چاشتگاه شدن. (آنندراج) (تاج المصادر بیهقی). در ضحی درآمدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || چیزی را ظاهر کردن. (از اقرب الموارد). هویدا نمودن چیزی را. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). ظاهر و هویدا کردن. (آنندراج). || کاری را در ضحی کردن. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). چاشتگاه کردن کاری را. (آنندراج). چاشتگاه کردن. (تاج المصادر بیهقی). || اضحاء بصلاه نافله؛ گزاردن نماز نافله را در ظهر. || اضحاء از امر؛ دور شدن از آن. (از اقرب الموارد). || گردیدن. (تاج المصادر بیهقی).