اطنف

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نَ] (ع ص) بصورت صیغهء تعجب بدین سان آید: ما اطنفه؛ چه کم خوار و ناخواهان و کم مال است. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). چقدر زاهد است. (از اقرب الموارد) (از متن اللغه).