«لغت نامه دهخدا»
[اِ جازْ وَ] (ص مرکب) آن که معجزه میکند و کارهای عجیب از وی صادر میگردد. (ناظم الاطباء). دارندهء اعجاز. اعجازکار. اعجازدار: میرزا جلال طباطبا آرد: اعجازوران سحرکاره چون خورشید آسمان سواره. (از آنندراج).