اعرجی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رَ] (اِخ) از مردم مراغه است. مؤلف مجمع الخواص آرد: از مراغه حریفی است بسیار بیقید و لاابالی و «اعرجی» تخلص می کند. اگر ناداشت نمی شد با اوباش اردو همیشه مست و پریشان راه میرفت با چنین شعری کس را هم قبول ندارد:
بیر سروقد لاله عذاریم باردور
بیر تازه نهال جویباریم باردور
قربان اولایم باشینه بیر کز دیمادی
بیر غمزدهء سینه فکاریم باردور.
(مجمع الخواص ص291).