اعظم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ظُ] (ع اِ) جِ عَظم، بمعنی استخوان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جِ عَظم، بمعنی استخوان جانداران که گوشت بر آن باشد. (از اقرب الموارد). عِظام. عِظامَه که هاء کلمهء اخیر برای تأنیث جمع است. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد):
ز نعت چربدستیهات اَعْظُم
چو روغن گشت و بر پیراهن افتاد.
قوامی رازی (دیوان ص 21).
- سبعه اعظم؛ ای اعضاء. (منتهی الارب).